The Utopia of Peace Village

It was born very little but it grew up very fast. Its roots have gone deeper inside the earth and the branches stretched happily to the sky in a short time. It has turned out to be a huge tree where hundreds of people can sit underneath. This is Live with Us Share with Us Children Programme (LUSUP).

LUSUP took place with 22 volunteers coming from Spain (Catalonia), Romania (Transylvania), Guatemala, France, Iran and Turkey and 70 local children in Ekinci (Aydi-Former name-Arabic), a village of Antakya in Turkey this summer again. It was clear that the programme left distinctive influence behind it. The Servas (www.servas.org) volunteers hosted by local families studied environmental issues, peace, art, music, creative drama, different languages, chess, played children games and did reading activities with children. They displayed short movies, did radio interviews, country presentations, multi-lingual choir, taught how to make Origami enthusiastically. “The program area turned out to be a Servas Campus” as Catalan Volunteer Quim described. The house yard, the streets and the big garden named Amazon were the places for sharing, learning, having fun, thinking and discovery.

One of the participant children named Çınar said; “I love Servas because we learn different things here.” The programme aims to reach exactly this goal. It succeeds it by bringing people from all around the world into the village through the volunteers, introducing new ideas, activities, programmes, games, languages and different cultures of world to the local children. It is a mutual transfer of the knowledge, experience and background. The children receive new ideas whereas volunteers learn vast cultural diversity of Antakya (Antioch) through children, local volunteers and people. We let new fresh waters to join the lake and open new canals to water different lands. There are lots of options in life and children need to know them in their earlier ages to

experience more colourful lives is another motivation of the programme. Another participant child, Ali said; “I even didn’t know where Guatemala was. Now, I have two friends (Paulina&Isabel, 16) from this country. They are so sweet.” Adela, 65, who brought her two granddaughters from Guatemala to allow them experience the cultural diversity in Turkey and this programme felt very good believing that she did the right thing after hearing Ali’s words.

Different languages different lives…

Children started the day saying “Good Morning” in Arabic, Turkish, Catalan, Hungarian, Spanish, Greek and other languages. They learnt how to say peace, colours in these languages and also sing. The songs of multi-lingual choir left a great effect on children and families. The goal was to raise awareness towards languages. We were relieved when we heard colorful words coming from the mouths of children at the Servas Campus every day. The goal was met. The views of Catalan (volunteer) therapist on the children’s language ability were not surprising. Quim said; “Kids can pronounce words in

different languages easily and learn them quickly. They can also sing. This is something amazing.” The reason, actually, is that the kids usually grow up bilingual (Arabic-Turkish) in the region of Antakya. They discover their mother tongue, Arabic, which is now fading away day by day, and learn about other languages through this programme. It is obvious that the child who is involved in many languages shows the highest possibility of becoming a peace lover in the following stages of her/his life. Not only the language sessions but also most of the activities carried out within LUSUP aim to plant colourful peace seeds in children.    

Local people experiencing discoveries…

“Our parents started to feel proud of us once we started to communicate in English with the volunteers. Because they liked the volunteers and appreciated their effort they did for the local kids.  The idea of going abroad did not sound strange to them now” said Selen, one of the local translators studying English language at University. Muhterem, who hosted a volunteer, tells; “People coming from every corner of the world try to learn our culture. They like and respect it. They learn Arabic and Turkish words. Also, they try to learn the different cultural aspects of Antakya. Honestly, I am also becoming more aware of my culture each time they ask me questions.” Another host, Semire, explains; “Marina from Catalonia, asks many questions about our life, traditions and meals. When my daughter Esra (local translator) fails to answer some of the questions she asks me or her father. Esra is becoming more curious about life here and in the world.” Local children get to know new people and they learn how to trust

people coming from different cultures and learn from them. 10-year old girl Yaren says; “I love Servas people because they are good hearted.” Isn’t it a precious experience at this age of the children? Arzu, who is keen on art, says; “we walked through the old streets of Antakya. We lay down and painted the lovely pictures of the church with lovely orange trees and the well. We also visited the mosque and the synagogue a few meters far from the church. It was amazing!” The kids are introduced with the value of ‘living together despite the differences’ through the vast and old experience of Antakya.

The young woman, Ela, who hosted the Iranian volunteer Nasim deals with communication problems via

google translate. She is talking joyfully while patting her baby in her lap; “Nasim cooked Persian food for us. They tasted very different. I think I can learn English until next year. Don’t forget, Mehmet. I want to host at least one Servas teacher every summer.” I note it down.

LUSUP and Servas seeds like these lands and they have blossomed very quickly. The village has become part of the world information and culture network in six years of time. A new generation who are familiar with global thinking has grown up now.

Volunteers are teaching and learning…

Volunteers, arriving with different predictions, knowledge, cultural background and expectations in Antakya

(40 km far from border of Syria) notice in the face of local people broad smiles and welcoming (Ehlen Vesehlen-Arabic) expressions at the very beginning. Living together with host families creates a magical power which brings people very close in a short time. Any prejudices or hesitations disappear.

The sightseeing tours organised for volunteers allows them discover the multicultural life background of Antakya. Once they learn that different religions have been living together and touching each other for ages they realise that they are in an unusual spot of the world. At that moment I try to explain, Szerénke, coming from Transylvania; “Turkey has many faces. Antakya is just one of those many faces.”

The children, instead of going home at night, worked like ants to learn from their photography teachers

(Esra&Fatih) how to write names with light through photo cameras. The next day children went photo safari to shoot photos on friendship, helping others and love during the hot sunny day. Looking at the results, Fatih said; “The children have sensitive souls and curious eyes. They really excited me. I felt just like them. We found ourselves planning the next year photography topics.”

Chess trainer, Erdem, didn’t expect such big interest for chess. He got lost with kids holding their chess tables in the deep spots of the fruit garden every day. We sometimes forgot them and they also forgot the

time despite the approaching darkness.

Experienced volunteer Zuleyha brought the Little Prince into the village. Children loved him. They read a piece of his adventures every morning, discussed his philosophy, did role plays and wrote him letters.  At the end, volunteer artist, Leonie, painted Little Prince in the wall picture (Wonderland) she created with the kids. Little Prince visited the kids in the village and introduced his little planets to make discoveries about life.

The atmosphere that the programme created in the village was amazing just like every year. Quim says; “there is a lovely feeling in the streets and people. I see positive things everywhere. Lots of suprises. Lots of different things”.  Nasim ; we are always

surrounded with children. They try to communicate and learn from us. Very curious and polite.” Reka; “what kind of a place is a village? How do the houses look like from inside? I can find answers for these questions through this experience. Also, I am here to teach and learn.” The programme focuses on environmental issues as well. The video and photo cameraman, Nico from Barcelona introduced children how to make flower pots out of plastic bottles. Then, they planted wheat seeds in the pots, watered them every day and witnessed how the seeds turned to be little wheat trees. 14-year-old child Berdan explains; “it is amazing to grow up something.” Adela from Guatemala dressed in Mayan costumes and taught children how to make Pinata in a whole week. At the end, they had a party to blow up the Pinata and collect the candies fell out of it. It was a big fun. A tradition from the Central America could

find a place here in the Middle East. Amazing, isn’t it?

It was me who took any advantage to reflect peace thoughts to the souls, eyes and brains of the kids throughout the programme. One day, I wanted them to design their own peace organisation and a logo for it. The results were wonderful. One group of children imaged to form a music band and give concerts in the regions of war or conflicts. Another group wanted to organise big meetings of people from neighbouring countries at the borders. They displayed these ideas on posters at Servas Campus for their friends.

Actors and radio workers coming from Transylvania combined sports, drama and games together and had lovely time with kids in the olive tree gardens and streets. They also did a professional radio interview with all the programme participants to be broadcasted by the radio station in their country

Local translators explores new windows…

LUSUP tries to use the local potential as much as possible. More people participate in the programme every year. Young people, going to university soon, found more opportunities to volunteer as translators, guides and assistants during the programme. Hosting volunteers helped them set up friendships and overcome language barriers. They were not only translating for the children but also for their parents and neighbours. So the transfer of experience among people was succeeded. Young people developed their own self confidence and started to imagine new lives out of borders. One of the translators, Esra, explains with excitement; “it was a far dream to travel even to another city of Turkey before LUSUP but now, I am making plans to visit Marina and Nico in Barcelona. Aliye joins the conversation; “my parents do not think that it is weird to go abroad and volunteer. I think they changed her mind after meeting the Servas volunteers.

Growing up with LUSUP and hosting volunteers for 6 years, Mevsim received a lot of praises during the programme as she showed high language competency and was very helpful. Let’s listen to her, "Servas programme was my first motivation to learn English. Marilyn who was one of the volunteers from Canada helped me learn the first words in 2009. I learnt many things about the world with this language.” Language student, Gizem says; “I have never had such fruitful time in the summer until this year. I wish the volunteers could stay longer.”

From the local to the international….

LUSUP proves again that any person with genuine experience, background, perspective and values can travel to different places on earth and share this potential with the local children and people. It is time to promote this programme in different parts of the world since it carries the potential of activating the local resources, provoking the inner worlds and curiosity of children, introducing the idea of world citizenship, increasing awareness towards environment and providing a fruitful summer holiday for volunteers. Besides, it costs a

little and is applicable since it requires minimum bureaucracy. The promotion of this programme would bring effective outcomes. First of all, the gap between the poor and the old in different parts of the world or/and within the countries would be filled to some extent. Secondly, LUSUP would improve ideas of peace among people of the world and the risk of war would decrease. Thirdly, the ‘unpopular’ countries would find the chance of receiving volunteers and travellers. Finally, some individuals who have high living standards and intellectual background and thinking that ‘something must be done’ to make the world a better place could find a way out through this programme.

Making LUSUP one of the main programmes of Servas international and then promoting this programme in

different parts of the world with the cooperation of related NGOs is the biggest utopia of the coordinator of LUSUP. It is obvious that it would be not difficult to find hardworking dreamers to share this utopia.

Mehmet Ateş

LUSUP Coordinator

Antakya/Turkey, 2014

For the 6-year of programme archive:

https://www.facebook.com/groups/95345139652/

Servas Barış Köyü Ütopyası

 

Çok minik doğdu. Kısa sürede serpildi. Kökleri ve dalları uzadı. Altı yılda gölgesinde yüzlerce kişinin oturabileceği kocaman bir ağaca dönüştü. Bizimle Yaşayın Bizimle Paylaşın Çocuk Programından (LUSUP) bahsediyorum. Program bu yaz Guatemala, İspanya, Fransa, Romanya, İran ve Türkiye’den katılan 22 gönüllü ve yaklaşık 70 çocuk ile etki alanını genişleterek ve ardında belirgin izler bırakarak Antakya’nın Ekinci (Aydi) köyünde bir defa daha hayat buldu. Köye gelen ve ailelerin evlerini paylaşan Servaslı (www.servasturkiye.org) gönüllüler köyün çocukları ile çevre, barış, resim, müzik, yaratıcı drama, farklı diller, satranç, çocuk oyunları ve okuma etkinlikleri yaptılar. Kısa film gösterimlerini, radyo röportajlarını, çok dilli çocuk korosunu, origamiyi ve ülke tanıtımlarını heyecanla gerçekleştirdiler. Katalan gönüllümüzün deyişi ile etkinlik alanı Kampüse döndü. Servas Kampüsüne. Evin avlusu, sokaklar ve Amazon diye adlandırdığımız geniş bahçenin farklı köşeleri paylaşım, öğrenme, eğlenme, düşünme ve keşif alanlarına dönüştüler.

9 yaşındaki Çınar, “Servas’ı seviyorum çünkü burada farklı şeyler öğreniyoruz”, diyordu. Bu

programın esas amacı bu idi. Çocukların okul hayatlarında karşılaşmadıkları sıra dışı fikirleri, eylemleri, oyunları, dilleri, etkinlikleri ve farklı ülke kültürlerini çocuklar ve yerel halkla buluşturmaktı. Dünyanın bilgi birikimini ve kültürünü köy insanlarına ulaştırmak ve aynı anda yerel kültürün dünyaya gönüllüler aracılığı ile ulaşmasını sağlamaktı. Yani göle yeni sular taşıyor ve gölden yeni kanallar açıp farklı toprakları beslemeye çalışıyoruz. Hayatta birçok seçenek var ve çocuklar bu seçeneklerle ne kadar erken tanışırlarsa yaşam hikayeleri o kadar zenginleşir

inancı programın diğer bir fikrini oluşturuyor. Katılımcı çocuklardan Ali, “Guatemala’nın nerede olduğunu bile bilmiyordum. Ama şu anda iki Guatemalalı arkadaşım (Paulina&Isabel) oldu. Çok tatlılar.” Bu deneyimi ve Türkiye’yi yaşamaları için iki torununu yanında getiren 65 yaşındaki Guatemalalı Adela doğru bir iş yapmış olmanın gururu ile Ali’yi dinliyor.

 

Farklı diller farklı yaşamlar…



Gönüllüler ve çocuklar güne Arapça, Türkçe, Katalanca, Macarca, Kürtçe, İspanyolca, Fransızca, Yunanca ve Ermenice ‘Günaydın’ diyerek başladılar. Bu dillerde barışı, renkleri ve şarkıları

öğrendiler. Sunum gecesinde Servas Çok Dilli Korunun şarkıları dinleyici aileleri mest etti. Diller konusunda duyarlılık oluşturmaktı hedef. Ve bu hedefe ulaşıldığını Servas Kampusunda çocukların dillerinden her gün dökülen renkli kelimeleri duyunca fark edip ferahladık. Katalonya’dan gelen çocuk terapisti Quim’in çocukların dil yeteneği ile ilgili sözleri bizleri şaşırtmadı, “Bu çocuklar bu kadar farklı dili hiç zorlanmadan telafuz edebiliyor ve onları öğrenebiliyorlar. Bu dillerde şarkılar söyleyebiliyorlar. Çok etkileyici”. Elbette bu avantajlı durumun

sebebi çocukların iki dille (Arapça-Türkçe) büyümeleridir. Çocuklar yanı başlarında duran ve gittikçe zayıflayan analarının dili Arapça’yı bu etkinlikler sayesinde yeniden keşfediyor ve farkında olmadan ondan faydalanıyorlar. Farklı dillerle içli dışlı olan bir çocuğun farklılıklara saygı duyması ve barışa yakın durma ihtimali o kadar yüksek ki… LUSUP kapsamında yapılan tüm etkinliklerin nihai hedefi barışa ve çok renkliliğe kapı aralamaktır.

Yerel halk keşifler yaşıyor

“Gelen gönüllülerle İngilizce konuşup anlaşınca ailelerimiz bizimle gurur duymaya başladılar.

Gönüllüleri çok sevince ve onların tek başlarına buraya geldiklerini görünce de bizim de aynı şeyleri yapmamızın garip olmayacağını düşünmeye başladılar” diyordu her sene coşku ile tercümanlık yapan Selen. Konuk ağırlayan Muhterem anlatıyor: “Dünyanın uzak köşelerinden gelen gönüllüler bizim kültürümüzü beğenip ona saygı duyuyorlar. Her şey ile ilgili sorular soruyorlar. Arapça kelimeler öğreniyorlar. Antakya’nın farklı kültürlerini tanımaya çalışıyorlar. Aramızda olmaktan mutlular yani. Onlar sayesinde ben de kültürümüzle ilgili bilmediğim şeyleri öğreniyorum”.  Sözü başka bir ev sahibi Semire alıyor, “İspanya’dan gelen Marina, kızım Esra’ya

hayatımız, yemeklerimiz ve ilişkilerimiz ile ilgili sorular soruyor. Esra işin içinden çıkamadığı zamanlarda babasından ya da benden öğrenmeye çalışıyor. Esra çevresine ve dünyaya karşı daha meraklı olmaya başladı.” Bu programda çocuklar da çok uzaklardan gelen insanlarla tanışıyor ve kendilerinden farklı yabancı insanlara güvenmeyi ve onlardan öğrenmeyi öğreniyorlar. 10 yaşındaki Yaren şöyle diyor, “Servasta iyi kalpli insanlar olduğu için seviyorum”. Bu yaşta ne kadar değerli bir deneyim bu… Resim yapmayı çok seven 14 yaşındaki Arzu çok mutlu, “Özlem öğretmenimizle beraber Eski Antakya sokaklarını gezdik, portakal ağaçları ile kaplı kilise bahçesinde yere uzanarak çok güzel resimler

yaptık. Kilisesinin hemen yanındaki camiyi ve biraz ilerdeki sinagogu da gördük. İlginçti.” Çocuklar Antakya’yı yani farklılıklarla beraber birlikte yaşamı bu program ile daha iyi tanıdılar. İranlı Nasim’i konuk eden genç anne Ela iletişim işini google translate ve vücut dili ile hallediyor. Kucağında minik kızını pışpışlarken coşku ile anlatıyor; “Bize İran yemekleri yaptı. Çok farklı. Ben İngilizceyi gelecek seneye kadar öğrenirim. Her sene evime Servas öğretmeni almak istiyorum.” Notumu alıyorum.

LUSUP ve Servas tohumu bu toprakları çok sevdi ve kısa sürede insanlar arasında filizlendi. Köy 6

yılda dünya bilgi ve kültür ağına dahil oldu. Evrenselliği bilen yeni bir nesil yetişti. Ekinci (3aydi) bir Servas köyü haline geldi. Dünyanın tek Servas köyü.  

Gönüllüler öğretiyor ve öğreniyor…

Farklı bilgiler, tahminler, beklentiler ve yargılarla Suriye sınırına yakın (45 km) Antakya’ya ve köye gelen gönüllülerin ilk fark ettikleri şey insanların rahat davranışları ve onlara Ehlen ve Sehlen diyen yüzleridir. Evlerde beraber yaşamak kısa sürede sihirli yakınlaşma sağlıyor.  O onda-varsa- ön

yargılar ya da tereddütler birden dağılıveriyor. Hemen sonra onlar için düzenlenen Antakya keşif gezisi ile bu bölgenin çok kültürlü yaşamı ile tanışıyorlar. Farklı dinlerin tarih boyunca ve şu anda birbirlerine dokunarak yaşadığını öğrenince bulundukları yerin ve anın özel olduğunu fark ediyorlar. Böyle bir şaşkınlık sırasında Romanya’dan gelen Macar Reka’ya şunu söylüyorum; “Türkiye’nin yüzlerce yüzü var. Burası yüzlerden sadece bir tanesidir.” Gönüllüler LUSUP sayesinde Ortadoğu’nun minik bir bölgesini ve Türkiye’yi kısmen de olsa tanıyorlar.

Dolunayda eve gitmek yerine Fotoğraf makinesi ile ışık oyunları öğrenmek için karıncalar gibi

didinen çocuklar Fotoğraf öğretmenleri Esra ve Fatih’i gülümsetip heyecanlandırıyorlar. Çocuklar çok sıcaklara rağmen köyün sokaklarında gün boyunca dolanıp Yardımlaşma, Arkadaşlık ve Sevgi konularında fotoğraflar çektiler. Fotoğrafları inceleyen Fatih; “Çok duyarlı ruhlar. Çok meraklı gözler. Beni de coşturdular” diye anlatıyor. Bir anda kendimizi gelecek senenin fotoğraf çalışmalarını hayal ederken buluyoruz.

Köyde satranca bu kadar ilgiyi beklemiyordu Erdem. Her gün ellerinde satranç tahtaları olan çocuklarla beraber bahçenin derinliklerinde kayboldular. Orada olduklarını bile unuttuk çoğu zaman. Akşam karanlığı çökmesine rağmen de dönmek istemediler.

Başka gönüllümüz, Um Enis, Züleyha Küçük Prensi köye taşıdı. Çocuklar her sabah Prensin bir macerasını okudular, felsefesini tartıştılar, canlandırdılar ve ona mektuplar yazdılar. Sonunda Leonie, Küçük Prensi çocuklarla beraber renkleri kullanarak

duvarda yarattığı Harikalar Ülkesine taşıdı. Küçük Prens köyün çocuklarını ziyarete gelmiş ve onlara hayatla ilgili keşifler yapmaları için küçük gezegenlerini göstermişti.

Her sen olduğu gibi bu sene de program boyunca köyde farklı bir hava esti. Quim anlatıyordu, “Buradaki ambiyans çok güzel. Sürprizlerle dolu. Her gün kültürümden çok farklı şeylerle karşılaşıyorum”. Iran’dan Nasim, “Çocuklar hep etrafımızda. Bir

şeyler öğrenmek istiyorlar. Çok nazikler ve meraklılar.” Macaristan’dan Reka: “Köy nasıl bir yer? Evlerin içi nasıl? İnsanlar nasıl? Bunları merak ettiğim için geldim. Ayrıca onlardan öğrenmek ve onlara öğretmek için de buradayım.” Programda çevre konusu es geçilmedi. Kameraman ve Fotoğrafçı olarak oradan oraya koşuşturan Barselonalı Nico, fırsat bulabildiği bir günde çocuklara plastik şişelerden saksılar yapmayı öğretti. Çocuklar bu saksılara buğday ektiler. Onlara her gün su verdiler. Birkaç gün içinde buğdaylar filizlenmişti. Bir şeyler üretmenin büyülü etkisi sarmıştı çocukların ruhlarını. 14 yaşındaki Berdan güzel özetliyor, “Üretmek tüketmekten daha zevkli imiş”.  Guetamala’dan Adela,

Maya kıyafetleri giyerek çocuklarla beraber Pinata hazırladı. Bu iş bir hafta sürdü. Pinatayı patlatıp içinden saçılan şekerleri toplama etkinliği çok çılgındı. Çok eğlenceli. Orta Amerika’dan bir gelenek Ortadoğu’nun bir köyünde hayat bulmuştu. İlginç değil mi? Her fırsatta barış duygusunu çocukların ruhuna, gözlerine ve beyinlerine düşürmek isteyen ben; çocuklardan kendi barış örgütlerini kurgulamalarını ve amblemlerini tasarlamalarını istedim.  Sonuçlar herkesi şaşırttı. Müzik grubu kurup savaş bölgelerinde konser vermek isteyenlerden tutun da ülke sınırlarında halklar buluşması yapmaya kadar büyüklerin dikkate alması

gereken çok ilginç fikirler ortaya attılar. Bu fikirleri posterler şeklinde Servas Kampüsünde sergilediler. Romanya’nın Transilvanya bölgesinden gelen sahne sanatçısı ve radyocu Servaslılar zeytin tarlasında, asma ağacının altında ya da sokakta spor, tiyatro ve çocuk oyunlarını birleştirerek çocuklarla çok hareketli zamanlar geçirdiler. Romanya’da yayınlanmak üzere tüm gönüllüler ve çocuklarla röportajlar yaptılar.

Bazı günler akşam olmasına rağmen gönüllüler eve gitmek istemedi. Zeytin ve incir ağaçlarının arasında üstümüzde sadece yıldızlar ve dolunay varken toprağa oturduk. Önce sessizlik dolu dakikalar yaşadık. Küçük Prensin gezegenlerini düşündük. Sonra Suriye’yi, Filistin’i, barışı, savaşı,

köyü, çocukları ve Servası konuştuk. Ortamın huzuru, yeşeren dostluklar ve savaşları durduramamanın verdiği acı… Hepsi aynı yerde idi.

Köylü tercümanlar hayata hızlı bir giriş yapıyorlar…

LUSUP yerel potansiyeli güçlü bir şekilde kullanan bir programdır. Programın yapıldığı Ekinci (Aydiy) köyünün yeniliğe çok açık insanları aktif rol aldılar. Üniversitede eğitime gitmek üzere olan gençler program boyunca tercümanlık, rehberlik, çocukları toparlama ve temizlik kampanyalarında yüksek performans gösterdiler.  Enerji dolu gençler evlerinde ağırladıkları Servas gönüllüleri ile dil bariyerini kısa sürede

aştılar. Sadece ailelere değil mahalledeki insanlara da tercümanlık yaptılar. Böylece arzulanan iletişim, dostluk, bilgi ve tecrübe aktarımı hayata geçirilmiş oldu. Daha da önemlisi gençler sınır kavramını sorgulamaya başladılar. Hayat pencereleri genişledi. Onlardan biri Esra bakın ne diyor, “Türkiye’nin farklı şehirlerine gitme hayalleri bile bana uzak görünürken şu anda arkadaşlarımla Barselona’ya gitmeyi planlıyorum. Çünkü Marina bizi Katalonya’da misafir edecek.” Sözü Aliye alıyor; “Mehmet Abi, annemler artık benim tek başıma yurt dışına gidip benzer projelere katılma isteğimi çok garipsemiyorlar. Buraya gelen genç gönüllüleri görünce fikirleri değişti sanki.” LUSUP’la büyüyen, programa 6 yıldır katılan ve evinde konuk ağırlayan Mevsim’in dil becerisine ve yardım etme çabasına herkes hayran kalmıştı. Şöyle

diyor, “İngilizce öğrenmemde Servas’ın çok büyük payı oldu. 2009’da Kanada’dan gelen Marilyn bana ilk kelimeleri öğretmişti. Servasla buradaki küçük dünyadan büyük bir dünyaya adım attım.” Dil öğrencisi Gizem içtenlikle şunları söylüyor, “yaz zamanımı hiç bu kadar verimli kullanmamıştım. Gönüllüler keşke daha fazla kalsa. Program daha uzun olsa.”

Yerelden Dünyaya LUSUP…

Dünya’nın farklı bilgilerine, yaşamlarına, değerlerine ve tecrübesine sahip insanların başka coğrafyalara seyahat edip bu birikimi çocuklara ve yerel halka aktarma fikri artık mümkündür. Altı yıldır devam eden Bizimle Yaşayın Bizimle Paylaşın Programı bu fikri kuvvetli bir şekilde ispatladı.

Yerel potansiyeli harekete geçiren, çocukların ruhlarını, merak duygularını besleyen, barış duygusunu davranışa dönüştüren, dünya vatandaşlığı fikrini aşılayan, çevre duyarlılığını geliştiren, bürokrasisi olmayan, uygulanması kolay, ucuza mal olan ve gönüllülere verimli bir tatil fırsatı veren bu programın dünyanın farklı ülkelerinde uygulanma zamanı da geldi. Böyle bir yaygınlaştırmanın değerli sonuçları olabilir. Birincisi toplumlar arasında var olan bilgi ve ekonomik uçurum bu program ile az da olsa aşağı çekilebilir. İkincisi halkların birbirine yakınlaşması sağlanıp savaş düşüncesi kısmen de olsa akıllarından uzağa itilebilir. Üçüncüsü, bu program ile ülkelerin yabancı seyyah alamayan bölgelerine gönüllü akışı sağlanabilir. Son olarak da ekonomik durumu ve bilgi birikimi iyi olan

ancak dünyada var olan adaletsizliklerden mutsuz ve ‘çok şey yapmalı’ diyen birçok insan bu program sayesinde kendine çıkış yolu bulabilir.  

LUSUP’un kısa vadede önce Uluslararası Servas’ın ana programlarından birisi haline gelmesi sonra da başka sivil toplum kuruluşlarını içine alacak şekilde farklı coğrafyalarda uygulanması bu yazıyı yazan kişinin ütopyasıdır. Bu ütopyayı paylaşacak çalışkan hayalperestler bulmak zor olmasa gerek.

Mehmet Ateş

Program Koordinatörü

Antakya/Turkey, 2014

Program Arşivi (6 Yıllık):

https://www.facebook.com/groups/95345139652/