Yeni Neslin İtirazı ve Ortak Dünya Kültürü

·         Başka bir hayat mümkün diyen insanlar nihayet harekete geçti. İçinde sürekli paranın alışverişin tüketimin ve yalnızlığın olduğu bir hayat yerine şu anda toplu yaşam alanları yeşerten mekanlarda birliktelik ortaya çıktı. İnsanlar birbirini özlemiş. Meydanlarda buluşmak herkese pek hoş geldi.

·         İnsanlar tek başlarına yaşamaktan, hayat mücadelesi vermekten, hiçbir zaman değişmeyen bir rutinden ve koşturmaktan bıktı. Sürekli okula, sınavlara ve işlere yetişeceğim derken hayat elden akıp gidiyor. Herkes hayatını denizde sürüklenen bir tekneyi izler gibi izliyor ancak tekneyi durduramıyor. Ya da ona yön veremiyor. Tekne nereye sürüklerse biz de oraya sürükleniyoruz. Bu eylemler sayesinde ilk defa tekneyi az da olsa kontrol edebilme ve onu özlediğimiz denizlere götürme şansını yakaladık.

·         Gençler, büyüklerin ciddi ve süslü sözlerle anlattığı parlak gelecek için sadece sınavlara çalışmaları gerektiğine dair söylemlerle büyümüş, dershane ve özel ders labirentine girmişler. Bugün olan şey, insani olmayan bu durumdan usanmış ve köşeye sıkışmış kendi halet-i ruhiyesinde olan geçlerin ışığın sızdığı ilk çatlaktan dışarı fırlayıvermeleridir.  

·         Bugünün gençleri tutucu olamayacak kadar dünya ile ilişki içine girmiş durumdalar. Yeryüzünde yavaş yavaş oluşmaya başlayan ve tüm gençliği cezbeden ‘Ortak Dünya Kültürünü tanıyor. Tadı da çok hoşlarına gidiyor. Yeryüzünün tüm insanlarının katkısı ile filizlenen bu kültürde farklılıklar gayet normal, çeşitlilik cezbedici, bireysel haklar gökyüzü kadar geniş, sınırlar saçma ve dünya masumdur.  Gençler artık otoriteyi kabul etmek yerine kendi hikayelerini yazma peşindeler. Bu yüzden de devletin de bu Ortak Dünya Kültürünü tanımasını ve uygulamasını istiyorlar.

·         Bugünün dünyasına ve gençlerine baktığımızda heyecan verici bir gerçekle karşılaşıyoruz. Bugün devletler eskiden olduğu gibi nesilleri, kafalarında tasarladıkları bir hamur gibi yoğurup istedikleri şekle sokamıyorlar. Yeni nesilleri okullar ve aileler değil yaşadıkları ülkenin genel düzeni ve internetten deneyimledikleri Ortak Dünya Kültürü büyütüyor. Bu sebepledir ki devletler, okullar ve bazen de aileler ellerinden alınan bu güç karşısında panik halinde gençleri suçlamaya ve onları sıkı bir düzene sokmaya çalışıyorlar. Kendi ideolojilerini, felsefelerini ve sistemlerini sorgulama yoluna gitmiyorlar. Devletlerin eski sıkı ve keskin çerçeveleri insanlığı tepeden tırnağa saran İnternetle baş etmede yetersiz kalıyor. Çünkü gençler için özgürlük her türlü kutsal ideolojiden daha çekici hale gelmiştir. İnternetle büyüyen bu nesil, içinde büyüttüğü Ortak Dünya Kültürünün iteklemesiyle iktidara karşı ayaklandı. Bu ayaklanma aslında her türlü otoriteye karşı bir ayaklanmadır. Devlete, polise, okula, aileye, paraya ve gücedir. Bu sebeplerden dolayı bu gençler ele geçirdikleri Yaşam Vahalarına (Gezi, Kuğulu Park, Gündoğdu vb.) sıkıca sarılıp onları kaybetmek istemiyorlar.  İçindeki düzeni lidersiz bir şekilde sağlıyor, yardımlaşıyor, paylaşıyor ve en önemlisi herkesle ön yargısız konuşuyorlar. Ortalıkta polis, zabıta, vali yani devlet yok. Otorite yok. Ama sorun da yok. Somut ihtiyaçlara (yeme, barınma, güvenlik vb.) bürokrasi olmayınca hızlı çözümler bulmak kolaylaşıyor. Sanki farklı gezegenlerde yaşayan topluluklar yeryüzünde buluşuyor ve merak içinde birbirlerinin yaşamlarını öğrenmeye çalışıyorlar. Elbette ki sistem karşıtlığı ve daha fazla özgürlük ortak paydasında buluşan gençler farklı siyasi fikirleri sebebi ile gerilim de yaşıyorlar. Bu da ilişkiye yeni başlayan iki heyecanlı aşığın, iki yabancının birbirini tanıma sürecinde havaya yayılan gerilime benzemektedir.  Bu da son derece doğal bir durumdur.

   

İnsanların ve özellikle gençlerin içindeki tepkiler birikmiş ve dağ gibi olmuştu. Hükümetin  Suriye, Reyhanlı, içki, çocuk sayısı, nükleer enerji, hesler,  inşaat ve “çoğunluğum istediğimi yaparım”  politikası 10 yılda isyana meyilli insanlar yarattı.  Yeryüzünü ve özgürlüğü önemseyen bu insanlar baştan beri sosyal medya üzerinden pasif bir şekilde olaylara sadece yorum yazmaktan ve tartışmaktan sıkılmaya başlamışlardı. Artık olaylara müdahale  etme yani özne olma zamanı gelmişti. Gezi Parkı’na giren ilk gençler ve Sırrı Süreyya bu işin fitilini ateşledi. Bu meraklı ve heyecanlı insanlar meydanlara akıp dayanışmanın güzelliğini yaşamaya başladılar. Pasiflik bitmişti ve yeni bir ülke yaratmanın ilk adımları atılıyordu. Gençler sanal dünyadan yaptıkları tartışmaları şimdi meydanlarda, çimlerin üstünde ya da ağaçların altında sabahlara kadar yan yana durarak yapıyorlar. İçlerini boşaltıyor ve insan kardeşlerinin gözlerinin içine bakarak sohbet etmenin tadını çıkarıyorlar. Bunun tadı başkaymış. İnternet sohbetine benzemiyormuş. Ve neticede Yaşam Vahaları akademiye dönüşüyor. Aynı vahada çadırların ve stantların arasında siyasi bir partinin destekçileri, vejetaryenler, kadın hareketi üyeleri, tiyatrocular, çevreciler, anarşistler, ulusalcılar, Kürtler, üniversite öğrencileri, hiçbir gruba dahil olmayanlar ve daha birçok farklı fikir sahipleri ile konuşma fırsatı yakalıyorlar. Bu sayede öğrenme ve keşfetme had safhaya varıyor. Önyargılar yavaşça çatırdıyor. Aslında, sevmedikleri ve farklı görüşte oldukları grupların öcü olmadıklarını ve birçok konuda ortak hareket edebileceklerini fark ediyorlar. Bu tecrübe doğanın korunması ve özgür bir ülke yaratma serüveninde yol gösterici olacaktır. Meydanda ağaca asılı bir eylem notu her şeyi özetliyor: “Direniyorum çünkü gökyüzünün mavi, ağacın yeşil, insanın insan olduğu bir dünyada yaşamak istiyorum”. 70’lerin hızlı solcularından birisini vahada Sanat Sokağı oluşturup kitap okuyan, bale gösterisi yapan ve mizah yüklü sloganlar yazan gençler için yanındaki arkadaşına şunu söylerken duyuyorum: “Biz bu gençleri apolitik ve sürekli internette dolanan darbenin mahsulü insanlar sanıyorduk. Biz 70’lerde sadece yürüyüş yapar çatışırdık. Böyle yaratıcı eylemler hiç aklımıza gelmezdi”. Gerçekten de bugün eylem yapan gençler yaratıcılıkları ve mizahları ile sahneyi gülerek ele geçiriyorlar. Otoritenin her türlüsü ile ince ince dalga geçiyorlar. İşte onlardan bir kaçı: “Every          day, I am chapulling”,“Polis kardeş gerçekten gözlerimizi yaşartıyorsun”,“Mustafa Keser’in askerleriyiz”,“Red Hot Chili Tayyeap”, “Çarşının sloganı; 155’i değil 1903’ü arayın”, “Bizim gibi en az 3 çocuk ister misin?”, “Zengin eylemcilerin kaliteli maskeleri var. Kıskanıyoruz”,“Yatcaz, kalkcaz, yatcaz kalkcaz, hooooop, hükümet bizim”,“İzmir’de Tomaya Tomat diyorlar”. Gençler mizahı her yerde bu kadar sevimli ve anlamlı kullanınca toplumda onlara karşı sempati de hızla büyüyor. Bu sebeple büyükler, eskiden olduğu gibi gençlerin eylemlerini yıkıcı bulmuyor ve yanlarında onlarla beraber eylem yapmakta bir sakınca görmüyorlar. Bu hareketin sonu ne olur? diye sorarsanız cevabım kısa olur. Devrim değil ama Evrim yeni başladı ve sürecek…

İngilizce Öğretimi Neden olmuyor? Nasıl Olur?

Birincisi, İngilizceyi tam öğrenmeden İngilizce öğretmeni olmaktan: Öğretmen yetiştirme sisteminde var olan yanlışlıklardan dolayı öğretmenler üniversiteden mezun olduklarında İngilizce öğretmeni olmaya hazır olamıyorlar. Peki, Türkiye’de İngilizce öğretmeni olma süreci nasıl işliyor? Şöyle: Lisede dil bölümünü seçen bir öğrenci İngilizce öğretmeni oluncaya kadar geçen sürede sadece okuma, gramer (dil bilgisi) ve kelime bilgisi dersleri alıyor. Bunlar dışında kalan ve dilin iletişim aracı olan üç temel beceriye (Dinleme, Konuşma ve Yazma) becerilerini geliştirecek dersleri-istisnalar hariç-genelde almıyorlar. Bunun sebebi ise üniversite giriş dil sınavında (YDS) bahsi geçen üç beceriye ait soruların sorulmaması. Bu sebeple öğrenciler, ileride öğretecekleri dilin dinleme, konuşma ve yazma kısımlarında baştan zayıf kalıyor ve üniversite eğitimine eksik becerilerle başlıyorlar. Yani İngilizceyi kitaplardan öğreniyorlar. Ve kitap İngilizcesi konuşuyorlar. Üniversite eğitiminde her ne kadar eksik kalan beceriler kısmen iyileştirilse de lise yıllarının yüzlerce saatlik eksikliği kapanamıyor. Bu durumda üniversiteden mezun olan ve öğretmenliğe başlayan İngilizce öğretmenleri öğrencilerine doğal olarak en iyi bildikleri gramer, okuma ve kelime becerilerini yoğun bir şekilde öğretiyorlar. Bu sonuç şaşırtıcı değildir çünkü öğretmenlerin okul hayatları boyunca geliştirme fırsatı bulamadıkları becerileri kullanmaları ve öğrencilere öğretmelerini kimse bekleyemez. Elbette bireysel çabalarla dört becerisini de geliştiren öğretmenler bu genellemenin dışındadır. Bu arada böyle bir dil eğitimden geçen öğrenciler de dil bilgisi kurallarını düşünerek konuşmaya çalışıyor ancak bu şekilde konuşmak onları felç ettiğinde kısa sürede pes ediyorlar. Sonuçta akıcı bir dil kullanma becerisi elde edemiyorlar. Daha kötüsü sorunu kendilerinde bulduklarından öz güvenleri yok oluyor ve dil felci oluyorlar.  Çözüm olarak, sınav sistemi değiştirilerek dört temel beceriyi ölçecek sınav soruları ile üniversiteye öğrenci seçimi yapılmalı. Bu alanda uluslar arası dil seviye tespit sınavlarından olan IELTS veya TOEFL örnek alınabilir.

İkincisi, okulların fiziksel koşullarının İngilizce öğretimini zorlaştıran özelliklere sahip olmasından: Farz edelim ki bir öğretmen İngilizce yetiştirmede yaşanan olumsuzluklara rağmen kendini her alanda geliştirmeyi başardı ve Gramere (Dilbilgisi) dayalı İngilizce öğretimi yerine iletişimsel, karma, vb. güncel metotlarla İngilizce öğretimi yapmak istedi. Bu durumda onu ciddi zorluklar beklemektedir. 30 kişiden aşağı olmayan kalabalık sınıflarda ders yapacak ve dil öğrenmenin en önemli tekniklerden olan ikili ve grup çalışması yapma konusunda çok zorlanacaktır. Ayrıca, öğrenciler farklı okullardan ve farklı gelir grubundan geldiklerinden dolayı sınıf içerisinde farklı dil seviyelerinin varlığını fark edecek. Buna rağmen bu öğretmen tüm öğrenciler için aynı müfredatı kullanmak zorunda kalacaktır. Her ne kadar bakanlık son iki yıldır seviye sınıflarının oluşturulması konusunda yeni bir uygulama başlatmış olsa da okulların fiziksel koşulları ve öğretmen sayısının yetersizliğinden dolayı bu olumlu girişimden henüz sonuç alınamamaktadır.

Üçüncüsü, okullarda teknoloji kullanımı sınırlı düzeyde olması: Yeni kuşak öğrencilerde dil öğretiminin etkili yapılabilmesi için video, Internet ve diğer dijital ve teknolojik araçların kullanılabilmesi gerekmektedir. Bu sene sınıflarda uygulamaya konan Akıllı Tahtalarla teknoloji kullanımı konusunda çok olumlu bir adım atılmış oldu. Ancak, okullarda halen İnternet,  vb. altyapı sorunları devam etmekte ve akıllı tahtalarda kullanılacak materyaller henüz yeterli kadar sağlanmamaktadır. Diğer bir olumsuzluk ise, İngilizce öğretmenlerinin öğretilen dilin konuşulduğu ülkede geçen videolara ulaşmak için sıkça kullandıkları sitelere (youtube gibi) erişimin bakanlıkça engellenmiş olmasıdır. Yurt dışına çıkma oranı çok düşük olan öğrenci ve öğretmenlerin sahip olduğu bu pencerenin de kapatılması olumsuzluk arz etmektedir. Sonuç olarak şu anda derslerin büyük bir kısmı sadece kitap ve tahta gibi geleneksel araçlarla yapılmaktadır.

Dördüncüsü, İngilizce öğretmenlerine sürekliliği olan hizmet içi eğitim seminerlerinin düzenlenmemesi: Yakın zamanda MEB tarafından müfredatın yenilenmesi, yeni kitapların yazılması ve akıllı tahtaların kullanılması olumlu gelişmeler olmakla beraber İngilizce öğretimin daha iyi öğretilebilmesi için öğretmenlerin güncel öğrenme metotları konusunda kendilerini sürekli yenilemeleri gerekmektedir. Bu seminerler tek seferlik olmak yerine hayat boyu devam edecek şekilde tasarlanmalı ve planlanmalıdır. Öğretmen eğitiminde çalışacak olan öğretmen eğiticilerinin de etkin bir şekilde yetiştirilmesi ve bu konuda uluslar arası başarısı kanıtlanmış kurumlarla işbirliğine gidilmelidir. Bu da yetmez birçok gelişmiş ülkede var olan İngilizce öğretmenlerinin dilin konuşulduğu ülkede belli bir süre bulunma koşulları oluşturulmalıdır.

Son olarak, okullarda melez bir öğretime geçilememesi. Birçok yabancı ülkede (Almanya, Kore,  Çin, Pakistan, İsrail, Malezya gibi) olduğu gibi okullarda yerli İngilizce öğretmenlerin yanı sıra yeteneği kanıtlanmış yabancı öğretmenlerin de çalışabilmesi için gerekli yasal düzenlemenin ve koşulların sağlanması gerekmektedir.  Bu sayede okullardaki yerli ve yabancı öğretmenler arasında bilgi ve tecrübe alış verişi kanalı açılacak, İngilizce öğretim seviyesi yükselecek, kültürler arası iletişim, dışa açılma ve dünya ile entegre olma şansı da ortaya çıkacaktır. 

Antakya Halkı Mültecilere Karşı Değildir

1. Antakya halkı mültecilere değil onlarla beraber yaşayan ve Alevi-Hıristiyan-Laik nefreti ile dolu “savaşçılara” karşıdır. İster komplo ister propaganda değin muhalif savaşçıların mülteci kamplarını, Antakya ve çevresini üs olarak kullandıklarını ve oralarda eğitim aldıklarını inkar edemezsiniz. Bu savaşçıların sınırı geçip sadece Suriye askerler ile savaşmadıklarını Alevi sivilleri de katlettiklerini bilmek istemiyorsunuz. Çünkü bu şekilde orada öldürülen tanıdık ya da akrabanız olmadı.
2. Antakya halkı mültecilere karşı değildir. Öyle olsa idi Kenan Evren tarafından 1982 yılında Antakya’ya yerleştirilen ve şimdiki Suriye mültecilerinden daha muhafazakar olan (Şakallı, çarşaflı, yerel kıyafetli) bu insanlara ciddi bir tepki olurdu. Evren’in amacının Antakya içindeki Alevi nüfusu dengelemek olduğunun bilinmesine rağmen Afgan göçmenler kısa sürede yerel halkla kaynaşbildi. Üstelik, yerel halkın sahip olmadığı imkanlar sunuldu. Mesela mülteciler için verimli amik ovasında bir kasaba inşa edildi ve her aileye hayvan yardımı yapıldı.
3. Antakya halkı mültecilere karşı değildir. Antakya’da 1 Eylüldeki mitingin ana teması Mültecileri protesto etmek değil Suriye ile savaşa Hayır demek içindi.

Antakya halkı mültecilere karşı değildir. Keşke mesele sadece bir mülteci sorunu olsa. Zor durumda olan, evlerini, ortamlarını, işlerini ve huzurlarını kaybeden insanlara yardım etmek insan olmanın gereğidir. Memleketini çoluk çocuk ile beraber kim terk edip gitmek ister ki? Sadece bir mülteci sorunu olsa idi emin olun her kesimden Antakyalı kendi imkanları ile mültecilere yiyecek, kıyafet, barınma ve diğer yardımları ulaştırırdı. Onlardan nefret etmek olacak şey mi? 
Ancak gelin görün ki hikaye gerçekten o kadar basit değil. Maalesef hikayenin büyüklüğü içerisinde masum mülteciler arada kaynayıp gidiyorlar. 

mehmet ates

Antakya’da Neler Oluyor? Antakyalılar korkuyorlar? Peki Neden Korkuyorlar?

Antakya insanları yüzlerce yıldır farklı kültürlerle yaşadıkları sorunsuz ve saygıya dayalı hayatı kaybetmekten korkuyor.
Antakya’daki barış ikliminin bozulmasından korkuyorlar.
Mezhep savaşından komşuları ile birbirlerine düşürülmekten korkuyorlar.
Esad’ın devirmek isteyenlerin amaçlarının demokrasi getirmek olmadığını, iktidarı ele geçirip Alevileri, Hıristiyanları, Dürzileri ve laikleri baskı altına almak daha doğrusu yok etmek istedikleri için korkuyorlar.
Krallıkla yönetilen Katar ve Suudi Arabistan’ın arkasında olduğu yeni bir Suriye iktidarında demokrasinin ileri değil geri gidecek olmasından korkuyorlar. Sık sık Irak örneğini veriyorlar.
Mezhepsel ve etnik özgürlüklerden çok Evrensel demokrasi ve insan haklarını benimsemiş Antakya halklarının Suriye muhalefetinin iktidara gelmesi durumunda bu haklardan çok uzağa düşmekten ve hayatta kalma mücadelesi vermek zorunda kalmaktan korkuyorlar.
Savaşla barışın gelemeyeceğini bildiklerinden savaşın her an başlamasından korkuyorlar.
Hür Suriye Ordusu mensuplarının dünyanın radikal dinci savaşçılarını içinde toplayarak ve arkalarında hükümetin ve yerel yöneticilerin desteğini de alarak şehirde boy göstermeleri insanları korkutuyor.
Suriye’deki şiddet ortamından kaçan sivil mültecilere karşı olmadıklarını ancak aralarına karışan silahlı kişilerin kentin güvenliğini ciddi bir şekilde tehdit ettiklerini için onlardan korkuyorlar.
Alevi olmalarından dolayı Tayyip Erdoğan hükümetinin yani kendi devletlerinin onları sahipsiz bırakıp Suriyeli muhaliflere arka çıktığını ve böyle devam ederse kendilerini korumak için zamanla silahlanmak zorunda kalmaktan korkuyorlar. Annem korkuyor, ablam korkuyor, komşular korkuyor, Sunni Antakyalı, Hıristiyan Arap, Ermeni de korkuyor.

Antakyalılar sadece korkmuyorlar aynı zamanda insan haklarına temelinde Sünniler başta olmak üzere Suriye’de yaşayan bütün kesimlerin özgürlüklerini yaşamalarını, çatışmaların bitmesini ve bütün tarafların da dahil olacakları daha demokratik sisteme geçilmesini öneriyorlar. Bu yüzden Esad'a geçiş için daha fazla zaman tanımak gerektiğini düşünüyorlar. Antakyalılar savaş istemiyor. Dün 1 Eylül Barış Gününde bu korkuları ve özlemleri haykırmak için sokağa dökülen Antakyalılardan bir gencin konuşması her şeyi anlatıyordu. “Hatay’daki Alevileri katletmek istiyorlar. Biz bunlara Hayır diyoruz. Burada halk iç içe. Sunnisi ile Alevisi ile Kürdü ile, Hıristiyan’ı ile iç içe yaşıyoruz. Biz kavga istemiyoruz. Savaş istemiyoruz”.

Mehmet Ateş
Servas Türkiye Barış Sekreteri

The Utopia of Emracing the World; Live with Us Share with Us

                      Ozlem, one of the villagers is telling her friend, Cemile on the street, “A young woman, Maya, from Canada is living with us currently. We eat together in the backyard of our home under the grapes tree, talk about our traditions, weddings, dishes and songs. Hey wait! We also learn the nicest words in our mother tongues. We come together at the same place every night when the evening breeze cools the weather down. The lovely conversation goes on all night. Why don’t you join us tonight?” Ozlem is not the only local person who is having special time in the summer time. There are lots of other local families enjoying the same experience in the village called Ekinci (Aydiy former name in Arabic) in Antakya, Turkey. How does it happen? Servas volunteers from different countries and our country come to stay in the village with the families for a while within the Live with Us Share with Us Children programme. They teach kids different subjects such as dancing, drama, pantomime, music, languages, maths, and recycling, environmental issues and children rights during the cool hours of the day. Servas has completed the programme the fourth time this summer. 

                     What’s Servas? Servas is a peace and friendship organization which was founded in 1949. It has 30 thousand members across the world. Servas members travel and stay with other Servas people in their homes for cultural exchange and building thrust and friendship. They get the chance to face their prejudices and replace them with the first hand information during their stay with local people. The brainchild of Servas, Bob Luitweiler, developed Servas idea after the World War II believing that; “If people host other people in their homes, they will certainly feel much closer to each other and the countries will be less willing to start up a war”. It can be said that Bob was not able to stop wars all around the world but still he could open a huge way full of peace steps to germ numerous friendship with this peace organization. Servas members have gained lots of homes with local friends living in them in countries they would never dream of seeing or travelling.

                     Following Servas founder’s utopia of world brotherhood and world without borders we came to the end of Servas Live with us Share with Us Children Programme the fourth time which has turned to be traditional and been widely accepted by local people in a village 45 km far from the border of Syria. The weird thing was that we were trying to raise peace feelings in kids while the war planes flying over our heads. Anyway, we came together with the kids every day, played exciting games and dances which are quite new for us when the weather is cool enough under the berry and grape trees. The volunteers, who are peace lovers, talked to 50 kids more or less and their families about peace, living together peacefully and loving all living things on earth as much as we love ourselves. We also agreed with the idea that every person could develop friendship with people in Syria or any people throughout the world with no race, language, religion and gender discrimination. Kids were very surprised to hear the ideas; “the borders were drawn by pencils and can be easily erased with an eraser”. We shared our homes, stories, songs, jokes and clothes with the volunteer people coming from Russia, Canada and Switzerland in our village that became a festival area for 12 days. Maya, with her Arabic roots and background, told kids about their rights of playing games, having healthy environment, food, education and love using her favourite Arabic and English words. Then, kids drew pictures with the images of these values and displayed them on the walls. The parents watched the pictures wearing lovely smiles on their faces and got the message. A-64 -year old young woman, Martine taught kids how to express themselves using their bodies with no words; Pantomime and making masks. The gardens and streets turned to be like a stage for a while. And the kids were the players.

                       Christina helped kids to use their right to be kids using various dances and creative co-operative games. The little kids appeared in the garden where the activities took place very early in the mornings every morning showing no tiredness. The owner of the garden, Aunt Huriye, had lovely conversations with the kids and she encouraged them to pick up and eat ecologic cucumbers, tomatoes and cherries before breakfast. Serap, the mother of the triplets, tells the passion of their children to attend this progamme with these words; “It is always  hard for me to wake the kids up during school days. But when this programme starts every year three of them wake up themselves and leave home with a rush without breakfast and screaming; “we are going to Servas”. Yes, they come to Servas. Christina had special time not only with the kids but also with adults. She woke up at 06.00 and went for a walk in the nature with the people in the neighbourhood. The sweet kids of the village, so keen on literature had the chance to discover the world of poetry with literature teacher, Ferdus and poetry lover, İsa. Uygar was the correct person in the background to complete the connection between the human voice and the guitar. Uğur, Maths teacher, could easily persuade the kids that Maths can be an easy subject. Akan dedicates himself to make the village “a village of music”. A number of kids had the pleasure of playing the guitar, Bağlama and percussion. He also created a fantastic atmosphere to watch movies at night with the voice of the crickets. The screen was the garden wall painted white. The kids sat and usually lied on the rugs and travelled with the heroes and heroines in the movies. The usually fell asleep before the films ended and were carried home on the back of their parents.
                        Selen often did the translation and make the program flew smoothly. She put her first step into the international arena at her early age as a school girl. I, as a Servas peace Secretary, helped kids learn and experience the idea of Servas by creating this Servas event in their village, taught them how to say and write “peace” in many languages, explained them not to discriminate, to respect to differences using so many examples from the world. They were so surprised to discover some ways of recycling with every day materials. For example planting tomatoes and peppers in the plastic bottles and hanging them upside down was amazing for them.
                        The volunteers changed families every four or five days because we wanted to allow volunteers and families know as many people as they can to develop life-long relationships. They made special friendship in that short time. When they left they grew happy tears in their eyes. Maybe they didn’t speak their languages very well but it was not difficult for their bodies to express their love. However they had a big complaint during their stay. It was when the host families insisted on eating more and more each time by saying in the local language, Arabic, `Kili Kili` which means ‘eat’ ‘eat’ in English. When the volunteer friends passed by the neighbours every day they stopped by for a coffee and made strong connections with the sweet people. Servas volunteers also explored the roots of multicultural society, togetherness with differences when they visited the old streets, houses, the mosques, Allawi tombs, churches and the synagogue in the same street in Antakya. We discovered how the dreams of the children grew from the local to the universal level with their body in the fourth year of the Servas Live with us Share with us Programme.                  

                        The result was shocking. Developing big curiosity towards the world, the kids, now, want to learn new languages to discover the world, join peace and volunteering activities in the world.  
It was the time to say Goodbye after the 12-day-stay in the village with the kids. The passionate volunteers left the village and the kids with eyes full of tears, hearts full of love, minds full of new ideas and cultural experiences, new stories and strong feelings of brotherhood with local people. For them, Ekinci (Aydiy) village, Antakya and Turkey are the special places which they will always carry with themselves and tell about. Internet will be the strong connector of the volunteers and kids so they will be able to keep in touch with each other and ease the pain of being separate until they meet again; most probably next year. So they will keep growing up together. For the kids and the volunteers, the people of the world are not foreigners but friends whom we haven’t met yet. The utopia of embracing the world has made a big step with this programme. By the way, we had good news towards the end of the programme, which would bring the utopia to reality a little bit closer. Servas Brasil and Portugal would like to organise the same programme in their countries next year. Maybe we go to help. To chase our utopia.


Mehmet Ateş
Servas Peace Secretary of Turkey
www.servasturkiye.org
www.servas.org
http://www.facebook.com/groups/95345139652/

Dünyayı Kucaklama Ütopyası; Bizimle Yaşayın Bizimle Paylaşın

                       Aslı abla; “Kanada’dan bir genç kadın, Maya, bizimle beraber yaşıyor. Evimizin avlusunda asma ağacının altında bizle beraber yemek yiyor, bizim düğünlerimizi, geleneklerimizi, yemeklerimizi ve şarkılarımızı soruyor. Ha birde birbirimizin dillerinden en güzel kelimeleri öğreniyoruz. Her gün akşam serinliğinde avluda toplaşıyoruz. Muhabbetimiz gece boyunca devam ediyor. Sen de gelsene bu akşam” diyerek davet ediyor sokakta karşılaştığı Cemile arkadaşını. Aslı’nın çocukları ile yaşadığı bu özel deneyimi Antakya’nın Ekinci (Aydiy) köyünde her yaz birçok aile yaşıyor. Nasıl mı?  Servas Bizimle Yaşayın Bizimle Paylaşın Çocuk Programı kapsamında yurt içi ve dışından gönüllüler köye geliyor ve belli bir süre ailelerle beraber yaşayıp günün serin saatlerinde çocuklara farklı alanlarda dersler veriyorlar. Servas bu sene bu programın dördüncüsünü düzenledi.

                   Peki Servas nedir? Servas 1949 yılında kurulmuş dünya çapında 30 bin üyesi olan bir barış ve dostluk organizasyonu. Üyeler dünyanın her yerinde birbirlerinin evlerinde kalıp kültürel etkileşim içine giriyor ve dostluk duyguları geliştiriyorlar. Önyargıları varsa onlarla yüzleşip yerlerine birinci elden gerçek bilgiler koyuyorlar. Servas’ın fikir babası Bob Luitweiler 2. Dünya savaşından sonra şu inançtan hareketle bu çatıya ilk çivileri çakmış. “İnsanlar birbirlerinin evlerinde kalırlarsa aralarında içten bir yakınlaşma olacak. Böylece ülkeler birbirleri ile savaşmak istemeyecekler.” Bob, belki bu örgüt ile dünyada savaşları durduramadı ancak yeryüzünde milyonlarca dostluğun filizlenmesine sebep oldu. Servas üyelerinin hayal bile edemeyecekleri ülkelerde yerel insanlarla beraber yaşayabildikleri yuvalar edinmelerini sağladı.

         Servas kurucusunun dünya kardeşliğini ve sınırsız bir dünyayı hayal eden düşüncesini takip ederek biz de Servas Türkiye olarak Suriye sınırına 45 km mesafede üzerimizde savaş uçaklarının sesleri eşliğinde halka bütünleşen ve gelenekselleşen çocuk programını coşku ile gerçekleştirdik. Her gün sabah ve akşamüzerleri ortalık serinken bahçede dut ağaçlarının ve asma çardaklarının altında toplanıp dünyanın sevimli danslarını ve oyunlarını oynadık. Her biri barış sevdalısı biz gönüllüler etkinliklere katılan yaklaşık 60 çocuk ve ailesi ile barışı, beraber yaşamı ve tüm canlıları kendimiz kadar sevmeyi konuştuk. Suriye’de ve dünyanın bütün coğrafyalarında insanlarla ırk, din, dil, cinsiyet ayırımı yapmadan nefretsiz ilişkiler kurulabileceğini, sınırların kalemle çizildiğini ve aslında istenirse silgi ile silinebileceklerini tartıştık ve bunlara inandık. 12 gün boyunca şenlik havasına dönen köyde Rusya, İsviçre, Kanada ve yerelden katılan gönüllülerle evlerimizi, hikayelerimizi, şarkılarımızı, şakalarımızı ve kıyafetlerimizi paylaşarak insanoğlunun en saf hallerini yaşadık. Arap kökenli Maya her sabah gülen yüzü, İngilizce ve Arapça’dan seçtiği en sevimli sözcükleri ile çocukların oyun, sağlıklı çevre, yemek, eğitim, sevgi ve çalışmama hakkını anlattı. Sonra çocuklar hayal güçlerini kullanarak bu konularla ilgili resimler çizdiler, onları duvarlara astılar. Büyükler de yüzlerinde tebessümlerle bunları izleyip mesajları aldılar. 64 yaşındaki genç kadın Martine duygularımızı anlatmak için bazen sadece vücudumuzu kullanmanın yeterli olacağını çocuklara Pandomim ve maske yaptırarak öğretti. Köyün sokakları, bahçeleri ve meydanları bir süreliğine sahneye döndü. Çocuklar da oyuncuya... Christina danslar ve yaratıcı oyunlarla çocukların çocuk olma hakkını sonuna kadar kullanmalarını sağladı. Minik bedenler her gün  üşenmeden sabahın erken saatlerinde etkinlik alanı olan bahçeye geldiler. Bahçe sahibi Huriye teyze sebzeleri sularken çocuklarla muhabbet etti çocuklar da salatalık, domates ve çileklerin tatlarını baktılar sık sık. Üçüz çocukları etkinliklere her sene katılan Serap çocukların programa katılma aşkını şöyle özetliyordu; “Okul zamanı çocukları okula gitmeleri için zorla kaldırırım. Ancak bu etkinlikler başlayınca yaz olmasına rağmen üçü de kendi kendilerine kalkıyorlar. Kahvaltı bile etmeden “Servas’a gidiyoruz” deyip evden fırlıyorlar. Christina sadece çocuklarla değil yetişkinlerle de verimli zamanlar geçirdi. Sabah 06’da uyanıp spor yapmak isteyen abla ve ağabeylerle beraber doğa yürüyüşlerine çıktı. Sanata ve edebiyata çok yatkın olan köyün minikleri gönüllü Türkçe öğretmeni Ferdus ve İsa ile şiir dünyasını keşfettiler. Arka planda Uygar gitarı ile insan sesini ve şiirleri tamamladı. Matematiğin zor olmadığını aksine eğlenceli olabileceğini çocuklara Uğur yaşattı. Akan arkadaş köyü müzisyenler köyü haline getirmekte kararlı. Onlarca çocuk gitar, bağlama, piyano ve perküsyon çalmanın hazzını yaşadılar. Cırcır böceklerinin sesleri ve avluda  dolanan tavukların eşliğinde film gösterimleri yaptı. Beyaz perdemiz kirece boyanan bahçe duvarı. Çocuklar yere serilen hasırlar üzerinde filmlerle beraber yolculuklar yaptılar, hayallere daldılar. Ancak çoğu zaman yolculuklar bitmeden günün yorgunluğu ile uykuya daldılar. Ve anne babalarının sırtında eve yollandılar. Selen sıklıkla tercüme yaptı ve işleri çokça kolaylaştırdı. Lise çağında böyle bir organizasyona katılarak uluslar arası deneyime ilk adımını atmış oldu. Servas barış sekreteri olarak çocuklar benimle beraber Servas’ı, barış kelimesini birkaç dilde söylemeyi ve yazmayı, birkaç dilde sayı saymayı, ayrımcılık yapmamayı ve farklılıklara saygı duymayı farklı etkinliklerle öğrendiler. Çevredeki atık maddeleri geri dönüştürme için gösterdiğim birkaç teknik onları oldukça şaşırttı. Kola şişesine baş aşağı biber ve domates ekmeği sonra da onu bir ağaç dalına asmayı öğrendiler.

Gönüllüler birkaç günde bir aile değiştirdiler. Her aile ile öbek öbek ilişkiler kurdular. Ayrılışta sevinç dolu gözyaşları aktı. Diller tam bilinmese de vücutlar sevgilerini ifade etmede sıkıntı çekmedi. Tek bir şeyden şikayet ettiler; ailelerin Arapça dilinde sürekli “Kili kili” yani “Ye Ye” diyerek onlara çok yedirmeye çalışmaları. Sokaklardan geçerken köylülerin kahve davetleri kısa süreli ama etkisi uzun sürecek paylaşımların yolunu açtı. Gönüllüler Antakya gezileri ile bu topraklardaki çok kültürlülüğün, farklılıklarla beraber yaşamın ve ortak yeni olmadığını Antakya evlerini, tarihi mekanları, çarşıları gezerken ve aynı mahalledeki camileri, Alevi türbelerini ve kiliseleri ziyaret ederken yaşayarak gördüler.
Servas’ın Bizimle Yaşayın Bizimle Paylaşın programının dördüncü yılında çocukların yerelden evrensele doğru hayallerinin boyları ile beraber nasıl büyüdüğünü gördüm. Hayretler ettim. Dünyaya karşı merakları artan çocuklar artık yabancı dil öğrenip dünyanın farklı yerlerine gezme planları yapıyor, ülke içinde ve yurt dışında barış aktivitelerine ve gönüllü çalışmalara katılmak istiyorlar.

                     12 günün sonunda ayrılık vakti geldi çattı. Gönüllüler gelecek yaz buluşmak üzere dolu yürekler, gözler, yeni fikirler, anlatacak hikayeler ve güçlü kardeşlik duyguları ile köyden ayrıldılar. Bundan sonra Ekinci, Antakya ve Türkiye, yüreklerinde çok canlı tutulacak ve gidilen her yerde anlatılacak. Internet, çocukların gönüllüler ile yıl boyu etkileşim kurmalarını sağlayacak ve bu sayede özlemler azaltılacak. Yani büyüme ve paylaşım devam edecek. Çocuklar ve biz gönüllüler için dünyadaki bütün insanlar bize yabancı değil henüz tanışmadığımız dostlarımız olarak kabul edilecek. Bu program ile hayal ettiğimiz Dünyayı kucaklama ütopyası uzun bir adım daha yol aldı. Bu ütopyayı gerçeğe daha da yakınlaştıracak haber etkinliklerin son gününde bize ulaştı. Aynı program gelecek sene Servas Brezilya ve Portekiz’de de uygulanmak isteniyor. Kim bilir belki yardıma gideriz.  Ütopyamız için.

Mehmet Ateş
Servas Türkiye Barış Sekreteri
www.servasturkiye.org
www.servas.org
http://www.facebook.com/groups/95345139652/

Suriye Hareketi Neden Başarılı Olamıyor?

                Tunus, Libya ve Mısır’dan sonra Suriye’de de halk harekeleri başlayınca bu işin kısa sürede bir rejim değişikliği ile sonlanacağına dair yaygın bir beklenti oluştu. Ancak kısa bir süre sonra bütün halk hareketlerinin aynı şekilde evirilmeyeceği ve beklendiği gibi sonlanmayacağı ortaya çıktı. Peki, Suriye’de rejimi devirme hareketi onca dış desteğe ve silahlı Suriye muhalefetine rağmen neden hala başarılı olamadı? Bunun için 5 sebep sıralanabilir.
               Birincisi ve en önemlisi, Suriye aydınları, orta ve üst sınıflar silahlı muhalif hareketin daha demokratik bir Suriye yaratacağına ikna olmadılar. Bu kalkışma başlarda bahsi geçen kesimleri ciddi bir şekilde heyecanlanırdı ise de daha sonraki gelişmeler heyecanın yerini şüphe ve korkulara bıraktı. Bu şüpheler Hür Suriye ordusunun daha hür bir Suriye yaratacağına dair oluşan şüphelerden oluşmaktadır. Bu şüpheleri besleyen gelişmeler ise muhaliflerin İslamcı kimliklerinin baskın olması, çete görüntüsü vermesi, hareket içinde dünyanın farklı yerlerinden din adına silahlanıp savaşmaya gelenlerin sayısının fazla olması ve rejimin muhalefeti bastırmak için kullandığı şiddeti aratmayacak şekilde kendilerinin de sivil halka yani Esed taraftarlarına karşı şiddet kullanmaları. Suriye’de daha fazla demokrasi ve insan hakları talep eden birçok aydın, orta ve üst sınıf mensubu insanlar muhalefetin Esed’i devirmesi neticesinde ortaya çıkacak yeni yönetimin özgürlükten çok daha baskıcı ve muhafazakar olacağından korkuyorlar. Orta ve üst sınıfın yoğun olarak yaşadığı başkent Şam ve Halep’in Suriye’nin kuzeyine oranla sakin olmasının altında yatan sebep budur. Şöyle bir gerçeği de göz ardı etmemek lazım. Bir ülkenin başkentinde yani nüfusun en yoğun olduğu, aydın kesimlerin yaşadığı şehirlerde devrim ateşi yanmıyorsa halk yeterince ikna olmamış demektir. Bu durumda devrim yapmak zorlaşabileceği gibi dış güçlere daha çok ihtiyaç duyar. Üstelik aynı sessizlik sadece Şam’da değil ülkenin ikinci büyük şehri Halep’te de kendini göstermektedir. Bu arada Alevi ve Hıristiyanların Esed sonrası dönem ile ilgili güvenlik ve gelecek endişesini de hesaba katmak gerek. Muhaliflerin sıkça kullandığı slogan bu kesimleri dehşete düşürmektedir. “Hıristiyanlar Lübnan’a Aleviler mezara.”
               İkincisi, Suriye hareketi Tunus ve Mısır’dakine göre daha kısa bir sürede silaha sarıldı. Bilindiği gibi bahsi geçen ülkelerde halk muhalefeti rejimlerinin aşırı şiddet kullanımına rağmen başkentlerini özgürlük sevdalıları ile doldurmaya devam etti. Şiddet gördüler ama silahlara sarılmayı inatla ret ettiler. Daha da önemlisi Mısır örneğinde olduğu gibi Sünni, Kıpti, liberal, sosyalist ve muhafazakar bütün kesimler harekete omuz omuza katıldılar. Bu da onlara hem içten hem de dıştan destek sağladı ve bu yüzden meşruiyetlerini kimse sorgulamadı. Sonuçta geniş tabanlı halk hareketi kısa sürede başarıya ulaştı ve Mübarek alaşağı edildi. Ancak Suriye örneğinde hareket çoğunlukla kitlesel olmayıp bölgesel kaldı ve başlangıçtaki gibi sivil niteliğini koruyamayıp silahlandı. Bu yüzden değişim yanlısı ilerici kesimler harekete desteği kestiler ve Suriye’nin Irak gibi parçalanacağı korkusuyla var olan rejime şimdilik kaydı ile destek vermek zorunda kaldılar.
Üçüncüsü, Suriye rejiminin yıllardır sürdürdüğü ABD ve İsrail karşıtı duruş (başka Arap ülkesinde rastlanmayan) ona ülke içinde ve diğer Arap halkları arasında belli bir saygınlık kazandırdı. Suriye muhalefeti ABD ve müttefiklerinden destek almaya başlayınca Suriye halkı ve Arapların ciddi bir kesimi bu hareketin özgürlük mücadelesi olmadığına kanaat getirdiler. Bu yüzden de muhaliflerin emperyalistlerin bir maşası olduklarına inanmaya başladılar. Dış destek verenlerin arasında Türkiye, Arabistan ve Katar’ın olması ise hareketin başarısını arttırmaktan çok harekete dair şaibelerin artmasına sebep oldu. Ve kalkışmanın özgürlük talebinden çok mezhepsel ve bölgesel çıkarların rol oynadığı güdümlü bir hareket olduğu düşüncesini besledi.
Dördüncü sebep ise Suriye meselesine uluslar arası diğer aktörlerin katılması. Yukarıda adı geçen Esed karşıtı blok bölgede çıkarı bulunan karşı bloğu harekete geçirdi. Bu karşı blok Rusya, İran ve Çin’den oluşmakta ve bölgeye etki gücü bakımından Esed karşıtı ittifakı dengeleyecek niteliktedir. Bu durum Suriye’deki hareketin başarısını engellemekte ve Esed’e iktidarı daha uzun bir süre elinde tutma şansını vermektedir.
                Son olarak, Esed, babasından aldığı mirası devir alarak toplumun farklı kesimleriyle farklı nitelikte ittifaklar kurmaya devam etti. Ve böylece ülke içerisinde farklı toplum katmanları ve inanç grupları iktidarın etrafında toplanmaya devam etti. Hıristiyanlara göreceli olarak özgürlük tanımaya devam etti. Alevilere sistem içerisinde kendilerini var etmeleri için var olan alanları genişletti ve eğitimli elit kesimi büyüttü.  Kendine yakın Sünni burjuvazinin gelişmesine yardımcı oldu. Esed, Alevi olmasına rağmen Sünni inancının kendini yaşaması için babası gibi engellemeler yapmaya kalkışmadı. Aksine Sünniliği rejimle barışık hale getirip devlet kademelerinde görevler verdi. En önemli başarısı ise Suriye halkını ortak davalar (Filistin gibi) etrafında toplayıp bölgede bağımsız ve güçlü Arap ulusu bilincini sürekli diri tutması. Son dönemlerde yaptığı reformlar-dar kapsamlı da olsa-özgürlük talep eden kesimlere ilerisi için umut verdi.
               Neticede, Suriye’de değişim ve özgürlülük talebi güçlü bir şekilde ve halkın ciddi bir kesiminde diri bir biçimde mevcudiyetini korumaktadır. Sorun bu değişim dinamiklerinin halkın kendi kendine çizeceği bir yolla sağlanıp sağlanmayacağıdır. Dışarıdan verilen destekler, dayatma ve muhaliflerin silah kullanmaya devam etmesi Suriye halkının eylem şevkini kırıyor, değişim isteğini köreltiyor ve onurlarını kırıyor. Suriye aydınları “Rejim değişecekse bunu dış ülkeler değil biz kendi başımıza yaparız. Lütfen bize özgürlük getirmeye çalışmayın” düşüncesini sık sık dile getirilmektedirler. Bu sebeplerden dolayı Suriye’de değişim ve dönüşüm için evrime fırsat vermek lazım. Bunun için silahların susması, tarafların konuşması ve evrime işini yapması için fırsat verilmesi gerekmektedir.

Mehmet Ates
13 Haz. 2012, izmir